تاریخچه کوتاهی از پاراچنار

وبلاگ اخبار پاراچنار - پاراچنار شهری در شمال غربی پاکستان است. این شهر بخشی از ایالت سرحدی شمال غربی (ایالت شمال غربی) و نیز قسمتی از منطقه ی پشتونستان است که در میان رشته کوه های شمال غربی پاکستان واقع و دارای دره های سرسبز، آبشارها، چشمه ها و جنگل هایی با درختان صنوبر و چنار است . جاده ای که این شهر را به افغانستان مرتبط می سازد، پس از گذر از دره پایه وار، از گردنة کُرَّم (در شمال غربی شهر) می گذرد. از این راه تجارت پشم، شال، قره گل و مانند آن صورت می گیرد. عشایر ادی زیی ، دویل زیی ، غندی خیل ، مستوخیل ، حمزه خیل ، منگل، مثبل، درزدران منتوان، وزیی ، حاجی غلزیی ، لیسانی و پاره در شهر و اطراف آن سکونت دارند.

پاراچنار شهری نظامی در حدود بیست کیلومتری مرز افغانستان است و از طریق کوهات به پیشاور و راولپندی مرتبط می شود. این شهر مرکز کُرَّم ایجنسی است و در حدود 180 کیلومتری جنوب غربی پیشاور در َ56 ْ33 عرض شمالی و َ40 ْ70 طول شرقی در ارتفاع 750 1 متر از سطح دریا واقع شده و رود کُرَّم در جنوب آن جریان دارد. وجه تسمیه آن را وجود درختان کهنسال چنار یا سکونت قبیله پارا یا پاره در پیرامون چنار بزرگی در آنجا می دانند. پاراچنار در 1309/1892 جزو هندِ بریتانیا شد.

محصولات عمده پاراچنار گندم و برنج و ذرّت، خشکبار و محصولات باغی مانند زردآلو، شفتالو، گلابی، آلوچه، انگور و شلیل است. سیب آن در سراسر پاکستان، مشهور و به لحاظ رنگ طلایی اش از زمان انگلیسی ها به گلدن دیشز معروف است . اراضی آن برای کشت زعفران مناسب است و چوبش از قدیم برای ابنیه و عمارات به کار می رفته و امروزه مقدار زیادی از آن به دیگر نواحی صادر می شود. پرورش کرم ابریشم نیز در آن رواج دارد . نزدیک به نیمی از جمعیّت شهر شیعه اثناعشری و بقیه سنی اند.

در مرکز شهر، حسینیه بسیار مجللی قرار دارد. علمای بسیاری به این شهر منسوب اند از جمله : مولانا سیدپادشاه حسین ، مولانا علی سرور سرحدی (قرن چهاردهم)، مولانا غلام قاسم خان کورایی (قرن چهاردهم )، مولانا عبدالحسین (متوفی 1365) و مولانا محمد عباس (متوفی 1364) که برای تکمیل تحصیلات دینی به ایران و عراق نیز سفر کرد.